در اولین کتاب تاریخ روم، به نان های خمیری گردی پوشیده شده از روغن زیتون و سبزیجات پخته شده روی سنگ های آتشین اشاره شده است.
در قرن نوزدهم میلادی آمبرتو پادشاه آن زمان ایتالیا و همسرش ملکه «مارگاریتا» در قصر تعطیلاتی خودشان سرآشپزی اهل ناپل به نام Raffaello Esposito که تخصصش فقط طبح پیتزا بود را در خدمت داشتند. روزی رافائل برای نشان دادن عشق و علاقه ی خود نسبت به پادشاه و ملکه پیتزایی متفاوت را طبخ نمود که از پنیز ایتالیایی به نام موزارلا، ریحان وحشی و گوجه ( به رنگ پرچم ایتالیا) استفاده شده بود که بسیار مورد توجه ملکه قرار گرتف. رافائل این پیتزای مخصوص خود را به ملکه اختصاص داد و آن را Pizza Margharita (پیتزا مارگاریتا) نامید.
شاید به همین دلیل پس از سالیان دراز مردم ناپل با احترام به نسل گذشته این روش طبخ را هرگز تغییر ندادند. این نوع پیتزا که مستقیما بر روی سنگ همراه با حرارت هیزم که فقط بر روی رایحه آن تاثیر می گذارد، در دنیا بسیار مورد استقبال قرار گرفته است، چون بعد از میل این نوع پیتزا احساس متفاوت، طعم و خاطره ی آن باقی می ماند.
